Վերջին օրերուն հայրենիքի մէջ եկեղեցի–իշխանութիւն յարաբերութիւններու շուրջ ստեղծուած տագնապը նոր թափ առաւ, մանաւանդ Աւստրիոյ մէջ կայանալիք Եպիսկոպոսաց ժողովին ընդառաջ, երբ հրապարակուեցան մեղադրանքներ՝ ուղղուած Ամենայն Հայոց Վեհափառին եւ բարձրաստիճան հոգեւորականներու։ Կիրքերը, ըստ երեւոյթին, երկուստեք գերբորբոքուած են եւ մթնոլորտը՝ լարուած:
Զանոնք հանդարտեցնելու կամ կողմերը մերձեցնելու փորձն իսկ այս փուլին ապարդիւն կը թուի ըլլալ։
«Արարատ» երբեք հակուած չէ մտնելու այս բանավէճին մէջ: Մեր դերը այլ է: Կը բաւարարուինք զարգացումները արձանագրելով որպէս լրատուութիւն եւ այդ ալ՝ հնարաւորին չափ անաչառ կերպով, խուսափելու համար սխալ մեկնաբանութիւններու եւ կանխակալ դատողութիւններու թակարդէն։ Մեր էջերուն վրայ առաջնահերթ կը մնայ պատասխանատու, հաւասարակշռուած եւ արժանապատիւ լրատուութիւնը։
Այդ սկզբունքով էր նաեւ, որ Երեքշաբթի օրուան թիւով առաջին էջին վրայ ներկայացուցինք Գուգարաց թեմի առաջնորդ Յովնան եպս. Յակոբեանի կողմէ արտասանուած արտայայտութիւնը՝ առանց փոփոխութեան կամ մեղմացման։
Այդուհանդերձ, չենք կրնար չարձանագրել, որ մեզի համար անյարիր է եկեղեցականի մը բերնէն հնչող անվայել բառապաշարը։ Մեր մշակոյթին մէջ հոգեւորականը սրբազան առաքելութիւն կրող անձ է՝ հաւատացեալին տիպարն ու համայնքներու բարոյական ներկայացուցիչը, եւ ոչ թէ մարզական մրցակցութեան միջավայրին մէջ գտնուող ու մրցակիցը հայհոյող, այս կամ այն գործիչը անպատուող պատահական անձնաւորութիւն:
Աւելին՝ հոգեւորականի խօսքը միայն անձնական կարծիք չէ, այլեւ եկեղեցւոյ հեղինակութեան արտացոլացումը։ Անոր արտասանած իւրաքանչիւր բառը կը կշռուի աւելի ծանր, որովհետեւ կը հնչէ սրբազան կոչում կրող շրթունքներէ։ Ուստի զսպուածութիւնը, խոհեմութիւնը եւ աստուածահաճոյ լեզուն ոչ թէ ընտրանք են, այլ պարտաւորութիւն՝ հաւատացեալ ժողովուրդին վստահութիւնը ամուր պահելու համար։
Սոյն գրութիւնը ունի պարզաբանական բնոյթ։ Մեր դիրքորոշումը յստակ է եւ արտայայտուած է Հնչակեան կուսակցութեան պաշտօնական յայտարարութիւններուն մէջ։
