Ցաւով իմացանք, որ Շաբաթ օր, 14 Փետրուարին, Պոլսոյ հայ գաղութը ունեցած է մտաւորական ու գրական բնագաւառէն նոր կորուստ մը եւս` բանաստեղծ Իգնա Սարըասլանը։
Իգնան ասպարէզով հռչականուն ու սիրուած բժիշկ էր, վկայուած` Պոլսոյ բժշկական համալսարանէն, 1969-ին։ Բայց ատոր կողքին` ան իր երիտասարդ տարիքէն սկսեալ շեշտուած հակում մը ցուցաբերած էր գրականութեան, մասնաւորաբար բանաստեղծական արուեստի նկատմամբ։ 29 տարեկան էր, երբ 1974-ին լոյս ընծայած էր իր անդրանիկ քերթողագիրքը, «Լօ» խորագրով, որ արժանացեր էր Ալեք Մանուկեան Գրական Մրցանակի առաջին պարգեւին։ Ատկէ ետք, մինչեւ այսօր, այսինքն կէս դար, Իգնա վար չէր դրած իր գրիչը, շարունակ ստեղծագործած էր` հայ գիրին ու հայերէնի բառագանձին նկատմամբ անպարագիծ սիրով ու խորունկ հաւատքով։
Իգնայի բանաստեղծական աշխարհայեացքն ու ոճը տարբեր էին դասական ըմբռնումներէ։ Ա՛ն ալ հետեւորդ մըն էր Զահրատի ու Խրախունիի դպրոցին, պահպանելով անշուշտ ինքնուրոյնութիւն մը, որ իրե՛ն յատուկ էր եւ որ մտածական ու զգացական հիանալի հորիզոններ կը բանար ընթերցողին առջեւ ու զայն «պտոյտ»-ի կը հանէր դէպի անցեալի կարօտալի ինչ-ինչ ապրումներ…։ Սիրոյ թեմային անմրցելի տաղերգուն էր ան, որ «Քառասմբակ սէրերով» (իր մէկ քերթողագրքին խորագիրն է) կ՛արշաւէր դէպի անհուն ու չէր ձանձրանար որոնելէ «Սիրոյ գոյնը» (այս ալ խորագիրն է իր մէկ այլ քերթողագրքին)։
Իգնա Սարըասլան 80 տարեկան էր։ Իր մահով այս աշխարհէն կը հեռանայ հայատառ գրականութեան նուիրեալ մշակ մը եւս եւ ինչ որ ամէնէն տխուրն է` ա՛լ բոլորովին կը ցամքի իսթանպուլահայ երբեմնի փառաւոր գրականութեան գետակը…։
