Մէկ տարին անցաւ:
Անուններ կան, որոնք թուական չեն պահանջեր յիշուելու համար։
Սարգիս Նաճարեանը այդ անուններէն է։ Անոնցմէ, որոնց ներկայութիւնը կը զգաս աւելի՛ շատ, երբ այլեւս չեն խօսիր, չեն գրեր, չեն նստիր իրենց սովորական տեղը։
Սարգիս Նաճարեանը այդ անուններէն է, որոնց հետ շփուիլը հաճոյք էր։ Համեստ, ցուցադրութիւններէ հեռու։ Մարդ մը, որ գիտէր իր տեղը, իր չափը կը պահէր եւ իր պատասխանատուութիւնը կը կատարէր առանց աղմուկի։ Խմբագրական միջավայրի մէջ այդ տեսակի հազուադէպ ներկայութիւն մըն էր։
Սարգիս Նաճարեանը մամուլին մէջ անցողիկ դերակատար մը չեղաւ։ Ան հոն գոյատեւեց, որովհետեւ կը հաւատար, որ խօսքը պարտաւորութիւն է։ Թերթի էջերը իրեն համար միայն լրատուական կամ տեղեկատուական տարածք չէին, այլ՝ վստահութեան տարածք։ Եւ այդ տարածքը ան կառուցեց տարիներու լուռ եւ հետեւողական ջանքերով։
Խմբագրատան մէջ անոր ներկայութիւնը կ’ուրախացնէր աշխատակիցները։ Երբ խօսէր՝ կը լսուէր, որովհետեւ չէր շտապեր խօսիլ։ Երբ լռէր՝ այդ լռութիւնն ալ բան մը կը նշանակէր։ Այդ հաւասարակշռութիւնն է, որ երիտասարդներուն համար դարձաւ դաս՝ առանց դասախօսութեան։
Ան համայնքին օգտակար մարդն էր՝ գործնական մասնակցութեամբ։ Այն ինչ որ ստանձնեց, ըրաւ լրջօրէն, բծախնդրօրէն։ Երբեմն ծանր պայմաններու մէջ, երբեմն՝ անտեսուած «սեւ» աշխատանքներով, բայց միշտ սկզբունքային համոզումով՝ որ «եթէ քեզի վստահուած է գործը՝ պէտք է կատարել»։ Քրիստոնէական արժէքները անոր կեանքին մէջ կը դրսեւորուէին կեցուածքով, խիղճով, յարաբերութիւններով։ Այդ արժէքները կը փոխադրուէին ամէն միջավայր, ուր կը գործէր առանց քարոզելու կամ ձեւականութեան։
Հայրենիքը ներկայ էր իր մտածողութեան մէջ, իր յօդուածներուն մէջ, իր էութեան մէջ: Հայաստանի հանդէպ սէրը քաղաքական կողմնորոշումէ չէր բխեր, պայմանական ալ չէր: Ան կու գար հայ մարդուն ու պատմութեան հանդէպ ապրուած պարտաւորութեամբ։
Անոր մարդկային դիմագիծը միշտ պարզ մնաց։ Մարդ մը, որ կը լսէր, կը խորհէր, կը կշռէր։ Չէր ձգտեր առաջնորդ ըլլալու, բայց շատերուն համար դարձաւ կողմնացոյց։ Իր ուժը անաղմուկ էր, բայց կայուն էր։ Այդ կայունութիւնն է, որ այսօր կը զգացուի իբրեւ բացակայութիւն։
Տարի մը ետք, Սարգիս Նաճարեանը կը յիշենք ոչ իբրեւ անցեալի էջ, այլ՝ չափանիշ։ Տարիներու ընթացքին ալ իր յիշատակը պիտի մնայ որպէս կենդանի չափանիշ՝ մամուլին, համայնքին եւ մարդուն ծառայելու իմաստով:
Յիշատակն արդարոյն օրհնութեամբ եղիցի:
(Ա.)
