Լիբանանի եւ սփիւռքահայ մամուլի դաշտին մէջ, երկրի անկախութեան յաղթանակէն վեց տարի առաջ այդ օրը՝ 22 Նոյեմբերին ծնած Սարգիս Նաճարեանի անունը այսօր դարձեալ կը բացուի «Արարատ»ի էջերուն վրայ։ Քանի որ ան պարզապէս տարիներու անդուլ ջանքէն անդին, մեր մամուլին հաղորդեց անսասան հաւատարմութիւն, իսկ լեզուին, ընթերցողին եւ լրագրական մտքին՝ ճշգրտութիւն։
Խմբագրական սեղանին շուրջ, ձայնասփիւռին եւ գրամեքենային դիմաց, Սարգիս Նաճարեանի ներուժը բնաւ չէր սպառեր։ Ժամանակակից լրագրութեան դաշտին մէջ ան մասնագէտ էր: Նաեւ խստապահանջ դաստիարակ, որ կը փոխանցէր ոչ միայն մամուլի գաղտնիքները, այլ նաեւ մտքի ու խղճի կարգապահութիւնը։ Միշտ կը կրկնէր մէկ ճշմարիտ սկզբունք․ «արեւմտահայ մամուլը պէտք է պահէ իր արժանապատուութիւնը»։
«Արարատ», «Մասիս», «Աւետիք», «Այգ» եւ այլ պարբերաթերթերու էջերուն մէջ իր գրութիւնները միշտ սպասուած էին։ Շատեր անհամբեր կը փնտռէին «Սարգիս Նաճարեան» կամ «Ս. Ն.» ստորագրութիւնը կրող սիւնակները, առաջինը ատիկա կարդալու եւ կողմնորոշուելու աւելի հարազատ, աւելի ճշգրիտ իրականութեան մը ընկալումով։
Իր 88-ամեակին, մեր նպատակը Սարգիս Նաճարեանի կենսագրական փաստերուն անդրադառնալը չէ միայն։ Մենք կը յիշենք մարդ մը, որ իր ներուժը նոյն կերպով փոխանցեց հասարակական ու եկեղեցական տարբեր կառոյցներուն։ Հայ Կաթողիկէ Պատրիարքարանին, Հ.Մ.Մ.-ին, Հ.Կ.Բ.Մ.-ին եւ երիտասարդական ու կրթական հաստատութիւններուն մէջ ան եղաւ կազմակերպող, նախաձեռնող, բարձր պատասխանատուութեամբ ծառայող։ Իր դալարագեղ ձեռքը միաժամանակ կը հասնէր մամուլին, եկեղեցիին, կրթութեան, բարեսիրութեան եւ հանրային կարիքներուն։
Պարգեւներն ու շքանշանները, որոնք տարիներու ընթացքին իրեն շնորհուեցան, Սարգիս Նաճարեան զանոնք վաստկեց իր աշխատասիրութեամբ ու նուիրումով։ Անոնք չձեւաւորեցին զինք, այլ արձանագրեցին արդէն կատարածը։ Իր վեց գիրքերուն մէջ կը պահպանուի նոյն աշխոյժ ոգին, որ կը ձգտէր բարձրացնելու հայ խօսքը եւ ամրապնդելու համայնքային յիշողութիւնը։
Սարգիս Նաճարեանի թողած ժառանգութիւնը այսօր ալ կը շարունակէ գործել։ Եւ
իր անունը որպէս մեր մամուլի, մեր համայնքի եւ մեր արժէքներու լուսաւոր ճրագ, երկար պիտի մնայ «Արարատ»-ի յիշողութեան մէջ:
