1902-ին, Ատանայի Շէյխ Մուրատ գիւղին մէջ ծնաւ հայ մանուկ մը, որուն ճակատագիրին մէջ փորուած պիտի ըլլար կորստեան ու դիմադրութեան տառապալից ուղին։ Այդ մանուկը Միհրան Մ. Սէֆէրեանն էր։
Անոր պատանութիւնը անցաւ Հաւրանի անապատներուն ու Դամասկոսի ճամբաներուն վրայ, ուր աքսորի դառն փորձառութիւնը դարձաւ իր կեանքի անդուլ ուղեկիցը։
Ուսում ստանալով Ատանայի Աբգարեան բարձրագոյն վարժարանին մէջ, Միհրան մօտէն կապուեցաւ իր ժողովուրդի մտաւոր ու քաղաքական կեանքին։ Արդէն ուսանողութեան տարիներուն իր տեղը կ’ամրագրէր Հնչակեան կուսակցութեան շարքերէն ներս, իսկ գրիչը կը սկսէր շարժել հնչակեան «Նոր Սերունդ» եւ «Տաւրոս» թերթերու էջերուն մէջ։
1922-ին, Դամասկոսի մէջ, համախոհ երիտասարդներ ընկերներու հետ (Սուքիասեան եւ Տօնիկեան) հիմնեց Հնչակեան Ուսանողական Միութիւնը։ Մինչեւ 1926 եղաւ անոր ղեկավարը՝ դառնալով գաղթական նոր սերունդը ոգեւորող առաջնորդը։ Ապա, Պէյրութ փոխադրուելով, նորէն աշխուժացուց եւ վերակազմեց Հնչակեան Ուսանողական Միութիւնը՝ անոր տալով աւելի լայն տարողութիւն։
Սէֆէրեան իր մէջ կը համախմբէր երեք առանձնայատկութիւններ՝ հրապարակագիր, մանկավարժ եւ կազմակերպիչ։ Խմբագրեց «Լիբանան» թերթը, եղաւ Ս․ Խաչ եկեղեցւոյ քարտուղար, դասաւանդեց Սահակեան վարժարանին մէջ։
1939-1943 ան ստանձնեց «Արարատ» թերթի խմբագրութիւնը, ինչպէս նաեւ 1940-ին նշանակուեցաւ Աբգարեան վարժարանի աւագ ուսուցիչ։ Իսկ 1950-1962 թուականներուն ստանձնեց Զահլէի Ազգային Պալըգճեան վարժարանին տնօրէնութիւնը, ուր սերունդներու կրթական ու բարոյական դաստիարակը եղաւ։
Սէֆէրեան ունէր հրապարակախօսի բնատուր շնորհք: Կուսակցական թէ ընկերային բոլոր առիթներուն ան միշտ կը նկատուէր իբրեւ փնտռուած ու սպասուած ճարտասանը։
Միհրան Սէֆէրեան հայ պատմագրութեան հանդէպ եւս մեծ նուիրում ցուցաբերեց։ Անդամակցեցաւ «Հնչակեան պատմութեան» եւ «Ատանայի հայոց պատմութեան» խմբագրութիւններուն։ Իր գրական ոճը բազմերանգ էր․ յօդուածները ստորագրեց երբեմն իր իսկական անունով, իսկ այլ անգամներ՝ գրչանուններով, ինչպէս Մ. Մ., Մարտունի, Ս․ Սլաք, Մ. Արամայիս, Մի Շէյա, Մի Շէյխմուրատցի, Իրազեկ, Ճամբորդ, Անդր Նահրցի։
1964-ի Սեպտեմբեր 5-ին, Պէյրութի մէջ, փակուեցաւ այս անխոնջ գործիչին կեանքի գիրքը։
Սէֆէրեանի անունը այսօր կը կապուի երեք մեծ ոլորտներու՝ մամուլ, կուսակցական կեանք եւ հայ կրթութիւն։ Իր խմբագրական գրիչը, իր կազմակերպչական ոգին եւ իր մանկավարժական վաստակը մնացին իբրեւ յստակ վկայութիւն մը՝ հաստատելու, որ անցեալ դարուն հայ մտաւորականն էր, որ կրնար միաժամանակ առաջնորդել, գրել եւ կրթել։ Սէֆէրեան իր սերունդին ու յաջորդներուն թողուց ոչ միայն յուշ, այլեւ՝ ուղեցոյց։
