«Արարատ»ի երբեմնի խմբագրապետ Արմէն Ղարիպ (Նազարէթ Ղարիպեան), որուն անունը փայլուն էջեր արձանագրած է լիբանանահայ մամուլի, կրթական եւ մշակութային պատմութեան մէջ, ծնած է 1915 թուականի Օգոստոս 15-ին, Մերսին քաղաքին մէջ, երբ Հայոց Մեծ Եղեռնը կը մոլեգնէր։ Անոր ընտանիքը՝ բնիկ զէյթունցի տոհմ մը, իր նախնիներէն ժառանգած էր հզօր հայրենասիրական ոգի եւ անսասան ազգային գիտակցութիւն։
Եաթաղանի սուրը երբ հասաւ Զէյթունի եւ շրջակայ գաւառներուն, Ղարիպի ընտանիքը, հազարաւոր հայ ընտանիքներու նման, ստիպուած եղաւ լքել հայրենի հողը։ 1922-ին անոնք ապաստան գտան Դամասկոս, ուր Արմէն Ղարիպ անցուց իր պատանութեան ու երիտասարդական տարիները մինչեւ 1938։ Այս գաղթական միջավայրը, իր բոլոր նիւթական դժուարութիւններով հանդերձ, դարձաւ անոր ազգային ինքնութեան եւ ծառայութեան ոգիի կոփման թրծարանը։
Նախակրթական ուսումը ստացաւ Դամասկոսի Թարգմանչաց վարժարանին մէջ, ուր ուսուցիչները ոչ միայն գիր ու գրականութիւն սորվեցուցին, այլեւ սերմանեցին սէր դէպի հայ մշակոյթն ու գաղափարը։ Երկրորդական կրթութիւնը աւարտեց Լազարիստ հայրերու գոլէճէն ներս, ուր ամրապնդեց իր գիտելիքները եւ հմտութիւնները։
1932-1937 թուականներուն արդէն ի յայտ կու գար անոր ուսուցչական տաղանդը։ Երիտասարդ Արմէնը, մեծ նուիրումով, դասաւանդեց Սէն Ժոզէֆ (1932-1933), Հայ Աւետարանական (1933-1934) եւ Միացեալ (1934-1937) վարժարաններուն մէջ։ Ամէն դասարան իր ձեռքին տակ կը դառնար հայ լեզուի, պատմութեան եւ դաստիարակութեան կենդանի ճեմարան։
1938-ին, նոր հորիզոններու ակնկալութեամբ, տեղափոխուեցաւ Պէյրութ։ Նոյն տարուան Յունիս 10-ին, Հնչակեան կուսակցութեան շարքերը միանալով, կատարեց իր նորագիրի ուխտը՝ Արմէնակ Էլոյեանի կնքահայրութեամբ եւ Արսէն Կիտուրի հանդիսապետութեամբ։
1942-1944 թուականներուն Վահան Տօնապետեանի, Միհրան Սէֆէրեանի եւ Արսէն Կիտուրի հետ մաս կազմեց «Արարատ»ի խմբագրական մարմինին եւ ապա կարճ ժամանակ մը եղաւ թերթին խմբագրապետը։ Նոյն ատեն, 1942-ին, ընտրուեցաւ Հ.Մ.Մ.-ի լիազօր ատենապետ, իսկ իր խմբագրապետութեամբ լոյս տեսաւ Հ.Մ.Մ.-ի պաշտօնաթերթ «Կայծ»ը, որ գաղափարական եւ մարզական առումով լուսաւորիչ դեր խաղաց։ Ան նաեւ կազմեց Հ.Մ.Մ.-ի «Գողթան» երգչախումբը՝ ազգային երաժշտական առաքելութեամբ առաջնորդելով զայն։
Մինչեւ 1946 թուական պաշտօնավարեց Սահակեան վարժարանին մէջ: Ապա ստանձնեց տնօրէնութեան պաշտօններ՝ Ազգային Աբգարեան (1946-1952) եւ Ազգային Ռուբինեան (1952-1957) վարժարաններուն մէջ։ 1957-ին, արդէն որպէս փորձառու եւ հեռատես դաստիարակ, հիմնեց իր սեփական Նոր Բարձրագոյն վարժարանը, որուն նաւապետը մնաց մինչեւ 1982։ Այդ 25 տարիներուն, Նոր Բարձրագոյնը դարձաւ որակեալ կրթութեան, ազգային դաստիարակութեան եւ մշակութային գործունէութեան օրինակելի օճախ մը։
1949-ին ամուսնացաւ Վարդուհի Թահմիզեանի հետ եւ ունեցաւ երեք դուստր, որոնք մեծցան հայրական դաստիարակութեան եւ մայրական սիրոյ ջերմութեամբ։ Ընտանեկան համերաշխութիւնը եւ կենցաղային պարզութիւնը եղան անոր կեանքի հիմքերէն։
Արմէն Ղարիպ կ’իրագործէր այն գաղափարը, թէ ուսուցիչը միայն դաս տուող մը չէ, այլ՝ հոգիներ կերտող ճարտարապետ։ Անոր մօտ դասարանը կը վերածուէր հաւաքատեղիի, ուր աշակերտները կը սորվէին ոչ միայն գիտելիք, այլեւ կեանքի արժէքներ՝ ազնուութիւն, պարտաճանաչութիւն եւ ծառայասիրութիւն։
1990-ին, երկարատեւ եւ արդիւնաւոր կեանքէ մը ետք, Արմէն Ղարիպ հանգչեցաւ։ Բայց իր թողած աւանդը կը շարունակէ ապրիլ իր աշակերտներուն, գործակիցներուն եւ համայնքին յիշողութեան մէջ։ Ան մնաց օրինակելի դէմք մը ինչպէս ուսուցիչներու, այնպէս ալ կրթական ու մշակութային գործիչներու սերունդներուն համար։
