Անհաւատալի եւ խոր վիշտ պատճառող բօթ մը կայծակի արագութեամբ տարածուեցաւ ընկերային ցանցերու էջերուն վրայ: Յաւերժութեան ճամբան բռնած էր մեր բոլորին սիրելի բժիշկը՝ տոքթ. Մկրտիչ Պետրոսեանը։
Դժուար է հաւատալ, որ այն մարդը, որ մինչեւ մօտիկ անցեալին բժշկական պայուսակը ձեռքին, ոտքի թեթեւ կաղացումով, իր յատուկ համեստութեամբ ու նուիրումով կը շրջէր Հաճընէն մինչեւ Պուրճ Համուտ, Սին Էլ Ֆիլէն մինչեւ Ազունիէի առողջարան, այլեւս ոչ եւս է։
Տոքթ. Պետրոսեան երբեք չէր սահմանափակուեր միայն իր մասնագիտութեամբ։ Ան իր թանկարժէք ժամանակէն մաս մը առատօրէն կը նուիրէր ազգային եւ հասարակական կեանքին։ Երբեմն զինք կը տեսնէինք ՀԿԲՄ-ի Սահակեան գոլէճի խնամակալութեան ատենապետի պատասխանատու պաշտօնին, իսկ երբեմն՝ Սոցիալ Դեմոկրատ Հնչակեան Կուսակցութեան Վարիչ մարմինին եւ յարակից կառոյցներուն մէջ, միշտ պատրաստ ծառայելու իր ժողովուրդին ու իր գաղափարներուն։
Հայաստանի բժշկական համալսարանի շրջանաւարտ տոքթ. Մկրտիչ Պետրոսեան, Լիբանան վերադառնալէ ետք, մինչեւ իր կեանքի վերջին օրերը մնաց ազգին, համայնքին եւ կուսակցութեան ծառայութեան բարձր գիտակցութեամբ ապրող ու գործող անհատ մը։ Ան իր կեանքով մարմնաւորեց ծառայութեան, նուիրումի եւ պատասխանատուութեան այն արժէքները, որոնք զինք սիրելի եւ յարգելի դարձուցին բոլոր անոնց համար, որոնք առիթ ունեցած էին ճանչնալու զինք։
Վերջին տարիներուն ան հաստատուած էր Միացեալ Նահանգներ, ուր ալ իր երկրային կեանքի վերջին հանգրուանին հասնելով՝ խաղաղութեամբ աւանդեց իր հոգին։
Այս առիթով, «Արարատ» խորին վշտակցութիւն կը յայտնէ հանգուցեալ տոքթ. Մկրտիչ Պետրոսեանի այրիին եւ հարազատներուն:
