Արամ Սեփեթճեան (1934–2020) անունը կը յիշատակուի իբրեւ լիբանանահայ գրականութեան եւ մամուլի նուիրեալ դէմք։ Ծնեալ Ալեքսանտրէթ, սակայն կեանքին ու գործունէութեան մեծ մասը անցուց Պէյրութի մէջ։ Նախնական ու միջնակարգ ուսումը ստանալէ ետք, մասնագիտացաւ ճարտարապետական գնահատողի (cost engineer) ասպարէզին մէջ, սակայն կեանքի իր կոչումը գտաւ գրականութեան, մամուլի եւ մշակութային կեանքի մէջ։
1950-ականներէն սկսեալ իր պատմուածքները եւ հրապարակագրութիւնները հրատարակուեցան սփիւռքեան թերթերու մէջ։ Առաջին պատմուածքը լոյս տեսաւ 1951-ին, Պոսթընի «Պայքար» թերթին մէջ։ Հետագայ տասնամեակներուն ան իր անունը հաստատեց որպէս արձակագիր ու հրապարակագիր։ Հատորներու երկար ցանկը կը վկայէ իր անխոնջ գրիչին մասին՝ Անլոյս գիշերներ (1964), Կեանքի կարօտով (1969), Ողջակէզ (1978), Ես սեւ եմ, բայց գեղեցիկ (1985), Հող եւ մորմոք (2001), ինչպէս նաեւ գրականագիտական ու հրապարակագրական աշխատութիւններ։
Սեփեթճեան վարպետ էր կարճ պատմուածքի ժանրին մէջ: Իրապաշտօրէն կը պատկերէր մարդոց հոգեբանութիւնը, կը բացայայտէր կեանքի տագնապները՝ սահուն ու գունագեղ ոճով։
ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» ամսագրի գլխաւոր խմբագիրը եղաւ շուրջ տասնհինգ տարի (1991–2006), իսկ վաղ տարիներէն առնչուեցաւ «Շիրակ» գրական ամսագրին եւ «Պայքար» օրաթերթին։ Իր խմբագրական գործունէութեամբ ալ, ինչպէս գրական աշխատանքներով, մնաց շիտակ ու անաչառ դատող։
Իր յատուկ ներդրումը եղաւ հրատարակչութեան մէջ։ Սեփական միջոցներով հիմնելով «Սիփան» հրատարակչատունը, Սեփեթճեան լոյս ընծայեց բազմաթիւ հատորներու, որոնց մէջ առանձնացան Վահէ Վահեանի բանաստեղծական գիրքերը եւ Վահան Թէքէեանի նամականին։ Ան միշտ կը շեշտէր Թէքէեանի՝ իբրեւ հոգեւոր ուղենիշի դերը։
Հայաստանի Գրողներու միութեան անդամ դարձաւ 1996-ին, բազմիցս այցելեց Հայաստան եւ մասնակցեցաւ համագումարներու։ 2014-ին Երեւանի մէջ նշուեցաւ իր ութսունամեակը։ Իր գրական ժառանգութիւնը այսօր ալ կ’ընթերցուի իբրեւ սփիւռքահայ գրականութեան կարեւոր արձագանգ։
Արամ Սեփեթճեան ոչ միայն գրող էր, այլ նաեւ վկայ, որ սփիւռքահայ մտաւորականը կրնայ համատեղել մասնագիտական աշխատանքը, գրական նուիրումը եւ մշակութային ծառայութիւնը։ Իր գրիչին ետին կանգնած էր պարզ ու հաւատարիմ հայ մարդը։
Արամ Սեփեթճեան իր կեանքը զարդարեց նուիրեալ կողակիցին՝ տիկին Մելինէի հետ, որ եղաւ անոր ամէնէն վստահելի աջակցութիւնը եւ անքակտելի ուղեկիցը։ Անոնց ընտանեկան օճախը լեցուն էր ջերմութեամբ ու փոխադարձ նուիրումով։ Այս սրբազան միութեան պտուղներն են զաւակները՝ Հուրի Սեփեթճեան-Փարթամեան, Հրաչ Սեփեթճեան, Արմէն Սեփեթճեան, որոնք իրենց սիրով ու ներկայութեամբ անընդհատ լուսաւորեցին իրենց ծնողներուն կեանքը։ Ընտանիքը եղաւ Սեփեթճեանի սրտի անդրանիկ կեդրոնը, ուր ան գտաւ թէ՛ ուրախութեան եւ թէ՛ ներշնչումի աղբիւր։
Իր մահուան հինգերորդ տարելիցին, յիշենք զինք սիրով եւ երախտագիտութեամբ։ Թող յիշատակը լուսաւոր մնայ սերունդներու մէջ։
«Ա.»
