Լիբանանահայ անուանի գրող, գրականագէտ, բազմավաստակ կրթական մշակ, բանաստեղծ, արձակագիր, լրագրող, հասարակական գործիչ, հրապարակագիր, խմբագիր եւ գրաքննադատ, բազմաթիւ չափածոյ, արձակ, գրաքննադատական եւ հրապարակախօսական ժողովածուներու հեղինակ, խոհեմ եւ լրջախոհ մտածումներու տէր՝ Պէպօ Սիմոնեանի ծննդեան օրն է այսօր:
Հայ գիրի եւ դպրութեան անխոնջ սպասարկուին յիշատակը վար պահելու նպատակով կը ներկայացնենք գրականութեան եւ մշակոյթի ծառային ամփոփ կենսագրականը եւ իր գանձարանէն նմոյշ մը:
«Ա.»
Պէպօ Սիմոնեան (ծննդեան անունը՝ Պետրոս Տիգրան Գալայճեան) լիբանանահայ նշանաւոր գրող, գրականագէտ, բանաստեղծ, արձակագիր, խմբագիր, լրագրող, կրթական մշակ եւ հասարակական գործիչ էր։
Նախնական ուսումը ստացաւ Նշան Փալանճեան ճեմարանին եւ Անթիլիասի դպրեվանքին մէջ, ապա աւարտեց Պէյրութի Սեն Ժոզէֆ համալսարանի հայագիտական ճիւղը։
Արուեստի ու գրականութեան հանդէպ իր սէրը զուգորդեց երկար տարիներու կրթական առաքելութեան։ Վաղ շրջանէն նուիրուեցաւ մանկավարժութեան․ դասաւանդեց տարբեր հայկական վարժարաններու մէջ, 1965-1975 թուականներուն ղեկավարեց Նոր Սերունդ Մշակութային միութիւնը: 1966-1972 թուականներուն՝ Ռուբինեան վարժարանի, իսկ 1970-ական տարիներուն շարունակ վարեց Սահակեան-Լեւոն Մկրտիչեան գոլէճի տնօրէնութիւնը։ Իր պաշտօնական եւ անհատական գործունէութեամբ մեծապէս նպաստեց սերունդներու հայեցի դաստիարակութեան։
Գրական ասպարէզ մտաւ 1960-ական թուականներուն։ Աշխատակցեցաւ բազմաթիւ մամուլի պարբերականներու («Արարատ», «Նայիրի», «Զարթօնք», «Շիրակ» եւ այլն), խմբագրեց մշակութային բաժիններ, դասախօսեց սփիւռքահայ գրականութեան։ 1956-1965 թուականներուն խմբագրած է «Արարատ» գրական ամսագիրը: Քաղաքացիական պատերազմի դժուարին տարիներուն իսկ անդադրում շարունակեց իր գրական եւ հասարակական գործունէութիւնը։
Սիմոնեան գրական հարուստ ժառանգութիւն ձգեց՝ բանաստեղծական («Նախերգանք», «Կանաչներու առասպելը», «Ծառին ճիչը»), արձակ («Հեքիաթ Հայաստանի մասին», «Մայրիներու արմատները») եւ գրականագիտական ուսումնասիրութիւններով («Ակնարկ մը սփիւռքահայ բանաստեղծութեան վրայ», «Արուեստագէտը՝ Թլկատինցի»):
Արժանացած է բազմաթիւ մրցանակներու եւ շքանշաններու:
Անդամակցած է Հայաստանի գրողներու միութեան, Լիբանանահայ գրողներու համախմբումին եւ քարտուղարութեան, «Կամար» եւ «Շիրակ» գրական հանդէսներու խմբագրական կազմերուն: Աւելի քան յիսուն տարի իր գրիչով ու կրթական վաստակով հարստացուց սփիւռքահայ մտաւոր կեանքը եւ նպաստեց Հայաստան–սփիւռք մշակութային կապերու ամրապնդման։
Մահացաւ 27 Մարտ 2015-ին, 78 տարեկան հասակին:
……
Համանուագ կայ այսօր բնութեան մէջ եւ օդին՝
Ճռուողիւններ սիրակա՜նչ համերգի պէս ներդաշնակ,
Կը դաշներգեն ցնծագին մեղեդիներ գարնայի՛ն.
Երկինքն այսօր է՛ կարծես երգեհոն մը հովուերգակ:
Որուն ոսկէ՜, արծաթէ՜ ստեղներուն վրայ ջինջ,
Կը նուագե՜ն, կը կայթե՜ն նուրբ մատներով թռչունի:
Առաւօտեան զով սիւքին ու զեփիւռին թաւշային,
Աղբիւրներուն երգեցիկ, առուակներու խոխոջին
Լուսակարկաչ մեղեդին՝ խարշափներով դաշնաւոր,
Ու գիւղակի մատուռին ղօղանջները մեղմօրօր
Կ’ըլլան համերգ ազգային, բնութեան մէջ բազմալար,
Սրնգահար հովիւն ալ՝ արուեստագէտ խմբավար:
Գարնանային համերգի մեղեդիներն այս ցնծուն,
Կ’ողողեն զիս նուագով, բնութեան խոր ձայներով:
Ժխորներէն քաղաքին, աղմուկներէն մայթերուն
Ու յափրանքի հովերէն հոգիս դարձած պարտասուն:
Կը վերանա՜յ ըմպելով վայելքի հե՛շտ բաժակէն
Կ’այլակերպուի փառահեղ լուսերգութեան այս տօնէն:
Կ’արձագանգեն հոգւոյս մէջ նուագները բնութեան,
Յուզումներու թրթիռներս ձայնանիշեր կը դառնան.
Ծնունդ կ’առնեն արիւնէս նոր երանգներ խազերու,
Կ՚այլափոխուի տարօրէն հոգիս վինի բազմալար,
Կը զգամ ցաւը երկունքի ծնելիք նոր երգերու:
Լոյսի, ձայնի ծուէններ, որոնք փերթ-փերթ կը թափին,
Կ’ըլլան երգեր տաւղահար, մեղեդիներ գարnնանայի՛ն:
